RECENZIJA: Andrew Bird - “My Finest Work Yet”

13 jul 2019
Author :  

Ovaj vrlo angažovani album virtuoznog violiniste - ukrotio ju je sa svoje četiri godine!- i zviždača nad zvizdačima među pop(ularnim) muzičarima, nekako je prošao ispod radara, uprkos veoma pozitivnim ocjenama brojnih kritičara. Ispravljamo nepravdu i činjenicu da se, neopravdano, po mnogim parametrima zaista najbolji album kantautora iz Čikaga nije našao na listama naj albuma u prvoj polovini godine...

Zviždukom kome nema ravnog na svjetskoj rok sceni, od koga je napravio neku vrstu zaštitnog znaka, Endrju Bird otvara svoj 11. solo album, ako ne računamo par instrumentalnih, koji očigledno nije ironično nazvao “My Finest Work Yet”. U svakom slučaju njegovo najzrelije, najedifinisanije, isklesanije i daleko najangažovanije ostvarenje, otvara dvjema najboljima numerama: zarazno optimističnom, uprkos nazivu, “Sisyhpus”, i "Bloodless", najdužom, serioznom, komleksnom i, stoga, nosećom pjesmom koja u sebi sažima sve bolne brige i nade S.A.D.-a, sada a i tokom prethodnih par godina - iz ugla poznatog kantautora. No, to nije bilo koji kantautor već veoma iskusan i versatilan muzičar koji nalazi radost i voli da sam sebe iznenađuje u muzici, kako je jednom prilikom istakao, što je za rezultat imalo fluidnije i raznovrsnije forme njegovog indie folka, sa elementima roka, soul pa čak i džez muzike na prethodnim izdanjima. Aktuelni album ne samo da je najrokerskiji, nego je i najbliži tako reći klasičnoj formi odnosno obličju i strukturi pjesama, koje Endrju, razumljivo, obogaćuje svojim izuzetnim osjećajem za melodiju i za violinske i uopšte orkestrirane dionice. Međutim, klavir je okosnica nekolicine, možda čak i većine pjesama, među kojima nema niti jednog lošeg mjesta odnosno propusta.

Zaokružen kao kompozitorska i poetska cjelina, album sa jasnim, angažovanim stavom i barem polovinom vanserijskih singlova koji stameno stoje čak i sami za sebe – pored pomenute prve dvije, to su redom vrlo melodične pjesme sa zaraznim refrenima, nesvakidašnjom vedrinom uprkos ozbiljnim, teškim temama: najprije magična, više nego pjevljiva i praktično treća noseća numera “Manifest”, potom “Proxy war”, slojevit prikaz stanja na intimnom i, paralelno, na makroplanu, zatim elegantna “Archipelago” kojom pokušava da razbije malodušnost kod ostalih i okuraži sebe (kao lirskog subjekta), te redom odlične “Olympians”, “Fallorun”, “Cracking Codes”“Don the Struggle” ritmički je najnemirnija, sa čestim promjenama tempa i raspoloženja, metaforički prikaz borbe koja je u toku. Poslednja numera ritmički je mirnija, žanrovski rastresitija, ne toliko melodična koliko li atmosferična, u kojoj je poruka nedvosmislena: nastaviti borbu, pružiti otpor “svim neophodnim sredstvima” – pa makar to bila muka Sizifova.

Pjesme su pisane tokom predsjedničkih izbora ali i neposredno nakon što se Tramp domogao vlasti, ali nije u pitanju samo politički angažman, nego dublji, sociološki pristup zemaljskim jadima u kojima smo svi do guše. Kako autor kaže, kretao se od makro kosmosa prema mikro svemirima, nerijetko u istoj stvari , npr. inteligentno naslovljenoj “Proxy War” koja se može čitati i kao pjesma o dvoje, ali i znatno ozbiljnija, tačnije opasnija tema koja se tiče poremećenog poretka i konstantnog sukoba. Omot albuma je direktna, detaljna replika čuvene slike Žak-Luja Davida “Maraova smrt”, prikaz smrti francuskog revolucionara Žan Pol Maraa, što je moguće tumačiti kao svjesnu odluku autora da (se) stav zauzme te da će njegov angažman imati posljedice; asocira na politički (u najširem smislu) aspekt ovog konkretnog umjetničkog djela, što “My Finest Work Yet” nesumnjivo jeste. Ipak, to je prvenstveno ironična žaoka, izvanredno efektna fotografija koja je zapravo u (ne)skladu sa samouvjerenim, nimalo umišljenim naslovom.

Naglasimo još jednom da Bird ne zagovara političku opciju, već ima duboko humanistički i, paradoksalno, apsolutno optimistički pogled na svijet. Pojedini stihove odnosno strofe, ne samo da ukazuju na problem nego i mogućnosti njihovih rješenja, ispravljanja počinjenih grešaka, što je inače osobina mudrih ljudi. Izraz mudrosti, dubokog promišljanja i želje da se stvari poboljšaju, i mi sami sa njima, to je u suštini ideja i rafiniran način na koji je autor izlaže. Istovremeno, slušaoce konstantno izlaže vedrim, lepršavim, bogato aranžiranim i “klasicističkim” pjesmama, što nas ponovo vraća na omot jer je isti, moguće baš zbog toga, referenca na Žak-Luja Davida, slikara koji je iz rokoko razbarušenosti prešao u, na početku ne toliko strogi, klasicizam. Čini se da je realizam, da ne kažemo brutalizam svijeta danas i ovdje, sa obje strane okeana, ponukao Birda da koliko-toliko uredi formalne osobenosti svog stvaralaštva, ne gubeći osjećaj za slobodniju kreaciju i manifestaciju sopstvenog, izuzetnog interpretatorskog talenta unutar tih (samo)zadatih okvira.

Nekim fanovima će ostati draži niz izvanrednih, ležernijih i moguće lepršavijih albuma, sa vrlo neobičnim naslovima: “Andrew Bird & the Mysterious Production of Eggs”, Armchair Apocrypha” i “Noble Beast”, a isti jesu važna i snažna stepenica (po stepenica) koja je vodila do najodvažnijeg i čini se najsnažnijeg djela, a i umjetnikovog čina u karijeri - “My Finest Work Yet”. Do sada, kao što je to (mudro) ispisano i istaknuto u nazivu.

Ocjena: 8.5/10

196 Views
Novak Govedarica

Email Ova adresa el. pošte je zaštićena od spambotova. Omogućite JavaScript da biste je videli.

Spotovi


STEREO Art Magazin
Regionalni popkulturni magazin

Impressum

Urednici:      Dragana Erjavšek
                     Novak Govedarica
Saradnici:   Olja Knežević
                     Boris Fatić
                     Srđan Strajnić
Logo:           Uroš Stanojević
Powerd by : ChoDex Studio