No, ne lezi vraže, na njihovom poslednjem albumu “Turn Blue” kao da gube identitet i vezu sa svojom (mnogi bi rekli boljom) bluz prošlošću, sve pod kreativnim uticajem Brajana “Danger Mouse” Bartona koji tada već slavni rok dvojac okreće ka postulatima pop produkcije. Opšti je utisak da se duo nije najbolje snašao u tim precizno profilisanim komercijalnim strategijama, a što se odrazilo i na koncertne izvedbe. Njihova muzika zapravo nikada i nije bila namijenjena za ogromne bine, i to je svakako dio nesporazuma (sa publikom). Ukratko, iako izgleda da su shvatili u čemu griješe, u pokušaju da rekonstruišu negdašnju, nesvakidašnju lo-fi magiju kao da su zaboravili ono najvažnije – da prave dobre, iskrene pjesme iz pleksusa ako ne uvijek iz srca.

Nažalost, obje nove pjesmu su derivativne, dobrano neinspirativne, u najboljem slučaju pokušavaju da kopiraju neke mnogo bolje oblike, odlike i energije sa ranih albuma benda. Možda je prerano osuđivati, a svakako jeste presuđivati, prije nego se album i pojavio, ali shvatite ovu ovlašnu, brzopoteznu analizu kao izražavanje bojazni – ali i nadu da novi album Black Keys ipak neće ostaviti ovako slab utisak kao početni saharinski singlovi. Let there be rock!