Nil Jang brani "vječna lovišta" indijanskih predaka u protestnoj noti koju je uputio javnosti kroz pjesmu “Indian Givers”, kao još jedan važan glas protiv dugačkog naftovoda koji bi trebalo da se prostre kroz Sjevernu i Južnu Dakotu, potencijalno opasan za izvore vode na tom području.
Da bi stvar bila još komplikovanija, jedan dio korporacijskog naftovoda prolazi neposredno kraj groblja, a po nekim informacijama i direktno kroz groblje Indijanaca, koji protestvuju uz podršku dijela svojih "bljedolikih" sunarodnika – a zapravo potomaka onih koji su njihovu zemlju u krvi oteli i sabili ih u rezervate. Policija je, logično, na strani krupnih kapitalista koji ne prezaju ni od čega, ponajmanje od "pripitomljenih" Sijuksa i još nekoliko drugih plemena.
Hau Gelb takođe je javno podržao proteste starosjedilaca Ameriike, te pravo svih razumnih stanovnika države Dakote koji ne žele da eventualno dođe do zagađenja pitke vode za ovu i neke buduće generacije. To je i tema Jangove akustične, direktno angažovane i možda najbolje njegove numere ove decenije. Poruka je vrlo jasna a ritam sekcija glasna i veoma upečatljiva. Nil zvuči riješen da se stvari promijene, a budući da ga na poslednjih nekoliko albuma zaokupljaju upravo ekološke teme, ne čudi način na koji se umiješao.
Energija koju sobom nosi protestni duh pjesme “Indian Givers” kao da izvire iz dalekih, s pravom nezaboravljenih šezdesetih godina prošlog vijeka, kada je jedan od dva najznačajnija singer-songrajtera – drugi je, naravno, Bob Dilan- počinjao svoju monumentalnu karijeru. Karijeru koju zaokružuje u velikom stilu, širokog prerijskog srca i nesputanih ideala.
Posle sulude ideje da nam pokaže kako Meri Popins "pjeva" hevi metal, popularni multiinstrumentalista Endi Refeld kreće u rikverc – pravi bossa nova cover pjesme “Du Hast”! Ni traga od moćnog Rammstein zvuka, ali sa ikonografijom i pirotehnikom sa njihovih spektakularnih koncerata kontrast između viđenog i milozvučnih brazilskih ritmova proizvodi željeni efekat. Pogledajte video.
Kablovske televizije nemaju milosti ni prema velikim rediteljskim imenima, sad kad su otkazane nove sezone serija koje su kreirali Martin Skorseze (“Vinyl”) i Kameron Krou (“Roadies”), raste bojazan da prva TV serija Vudija Alena neće doživjeti više od šest polučasovnih epizoda, koliko je, za sada, snimljeno.
Sa druge strane, Vudi Alen je imao kompletnu kreativnu slobodu, čak i tumači jednog od glavnih junaka konzervativne srednjeklasne porodice u jeku ludih šezdesetih kada se radnja odigrava. U njihov tradicionalni dom marihuanu i neke sasvim drugačije poglede na svijet unosi hipi cura (igra je Majli Sajrus), što nagovještava komične dramske situacije i psihološki nijansirane likove, uz “usputan” osvrt na buran period američke istorije, sve ono zbog čega volimo filmove jednog od nekoliko najstarijih aktivnih režisera.
Prve scene Crisis in Six Scenes to i potvrđuju, podsjećaju na klasično razdoblje Vudijeve kinematografije od prije četiri decenije kad je i osvojio prvih par Oskara. Motiv “bauka komunizma”, koji je eksploatisao u jednoj od manje poznatih ali vrlo uspjelih komedija s početka karijere ( “Banane”, 1971) prisutan je i u serijalu u produkciji Amazon Studios. Zbog svega toga jedva čekamo premijerno prikazivanje ove trosatne televizijske “poslastice”.
Pol Tomas Anderson režirao je video za akustičnu, nešto drugačiju verziju “Present Tense” u kojoj se pojavljuju samo Tom Jork i Džoni Grinvud, “prikupivši” pola miliona gledanja, i naravno slušanja, za samo dva dana. Podsjetimo, gitarista Radiohead je komponovao muziku za tri poslednja filma jednog od najznačajnijih filmskih autora današnjice.
U aranžmanu nedostaju anđeoski bek vokali, bubanj i produkcijske finese Najdžela Goldriča sa studijskog snimka koji je jedan od vrhunaca “A Moon Shaped Pool”, čuje se “samo” suptilno pletenje gitara i ritam mašina u pozadini, ali Tomovo pjevanje moglo bi da pokreće planine, kao tiha ali nezaustavljiva rijeka ponornica.
Postavka kadra počiva na prisnosti kamere i glavnih aktera, svjetlo je savršeno, a sve ostalo je pročišćena, neopisiva emocija. Osjećaj okupljenosti oko logorske vatre, daleko od svijeta čije nesavršenosti su itekako istaknute na aktuelnom albumu vjerovatno najvažnijeg benda ovog milenijuma.
Nakon dvadesetak godina čekanja, posebno intenzivnog u posljednje dvije godine, kad su koncertne aktivnosti Zorana Predina postale učestalije, te nakon zaista impresivnog (i samim tim prekratkog) nastupa na ovogodišnjem Lake festu u Nikšiću, novi album benda Lačni Franz je dočekan kao sin nasljednik u čuvenoj kući.
Kiša je pomjerila, a zatim i prekinula dio programa Festival Novi val u Budvi, čiji je muzički segment, započet posjećenim koncertima Solid Ground i Punčke prošlog petka, završen “rascvjetavanjem raskošne energije učesnika, publike i organizatora”, kako nam je kazao Novak Govedarica, ispred organizatorskog tima NVO Agora.
“Za razliku od prve večeri tokom koje je kiša počela da pada tek na samom kraju koncerta gošći iz Hrvatske, koje zbog toga nisu prekidale izvanredno energičnu i kompaktnu svirku, druge večeri se desilo da koncert počne, ranije nego je bilo planirano, pa nakon desetak minuta prekine. Međutim, onda se dogodilo nešto što se zaista rijetko događa, još intenzivnije i pride totalno interaktivno veče", tvrde organizatori, " npr. Toxara je s pažnjom ispratio nastup mladog budvanskog benda, vidno iznenađen kako zvuče na svom prvom nastupu uživo. Momci iz Zoon-a su takođe pažljivo slušali Mazzom u fugazzu, te očigledno uživali tokom fantastičnog koncerta Kandžije i ekipe, podjednako uživajući u publici koliko li kasnije na sceni”.
