U prehodna dva mjeseca nije bilo previše materijala za izabrati ako govorimo o muzičkim spotovima, ali odabrali smo deset klipova koji će, ako se ne varamo -a priznaćete da se rijetko varamo- u budućnosti biti podsjetnik na početak prvih par mjeseci 2020. godine: od futurističkih, digitalnih prizora preko erotičnih scena koje kipte od krvi i mesa, sve do posveta nekim drugim video radovima i songovima... Sve to u žanrovskom i industrijskom rasponu od manje znanih indi imena, npr. benda Braids, do komercijalno nevjerovatno uspješnih (pop) proizvoda poput Tejlor Svift, recimo. Ukoliko smo nekog bitnog propustili - javite nam.
Četvrti igrani film Srdana Golubovića prošlog vikenda je premijerno prikazan na čuvenom Berlinskom filmskom festivalu, u selekciji “Panorama”, sa 35 drugih ostvarenja iz raznih dijelova svijeta, a tamošnja publika je glasala da upravo “Otac” dobije nagradu gledalaca. Ekumenski žiri Berlinala takođe je nagradio duboko humano, potresno djelo koje je izuzetno snažan utisak ostavilo i na posjetioce Sava centra u Beogradu, gdje je film sinoć imao nacionalnu odnosno regionalnu premijeru.
Mark Lanegan neumorno nastavlja da objavljuje - novim singlom najavio je (već) sledeći solo album “Straight Songs Of Sorrow”, ali i memoarsku prozu pod indikativnim naslovom “Sing Backwards And Weep”. Po sopstvenom priznanju, dok je pisao tu svojevrsnu autobiografiju otvorio je Pandorinu kutiju sa duhovima iz burne prošlosti, pa je ponukan teretom emocionalnog bagaža i u procesu pisanja teksta nedosegnutog pročišćenja - napisao pjesme za još jedan solo album. Ovaj put na njemu gostuju Greg Duli, sa kojim je snimio kultni The Gutter Twins LP, legendarni Džon Pol Džons, potom Voren Elis iz benda Bad Seeds, kao i kantautor Ed Harkort kojeg smo nekako izgubili sa radara.
Sudeći po prvoj, magnetski privlačnoj sedmominutnoj numeri, u kojoj je prema sebi samom surovo iskren, ovogodišnji album bi se mogao priključiti našoj listi albuma koje s nestrpljenjem očekujemo (na kojoj se nalazi i prvo solo uradak pomenutog Dulija). To posebno što je isti inspirisan ne toliko događajima i ličnostima, koliko li proživljenim emocijama iz života harizmatičnog autora i izgleda još uvijek prisutnim traumama – da ih uslovno tako nazovemo, budući da uvid u knjigu nismo imali - koje potiču iz formativnih dana sa ulica Vašingtona i Screaming Trees perioda , dakle Osamdesetih, i Devedesetih kada je scena iz Sijetla proživjela vrhunac...
Fanfare ugasle ljubavi raskošno bruje u ovoj troipominutnoj, bezobraznoj, necenzurisanoj pop pjesmi – jer postoji i ona druga verzija, sa alternacijom za noseće stihove “Ma dala si sve od sebe/ stvarno neka te to ne jebe”!
Ubitačan bubanj služi kao kormilo za zanosnu, razdraganu melodiju, te kao snažna protivteža bogato orkestriranim gudačkim i duvačkim dionicama što streme da song o prestanku jednog ljubavnog odnosa učine većim od života. Taj stilski zamah promišljeno pojačava tragizam lirskog trenutka, ako ga sagledavamo iz perspektive žene koja biva ostavljena, dok muški subjek(a)t – iz svog subjektivnog ugla – prosto poleti na krilima slobode ne obazirući se na ono što je slomljeno. Možemo samo da slutimo kako se dotična Ljubav (s)lomila, a i ne moramo, jer nazad nema pa nema – GOTOVO JE SVE!
Jedan od najmaštovitijih, ali i najduhovitijih reditelja današnjice snimio je još jedan superstilizovan, savršeno simetričan i spektakularno ljubak film. Ves Andersenovo deseto filmsko čedo nosi zvučan naziv “The French Dispatch”, a zvučna su i glumačka imena u timu na koji smo većinom navikli u njegovim prethodnim ostvarenjima – Bil Marej, Edrijen Brodi, Oven Vilson, Lea Sejdu, Tilda Svinton, Sirša Ronan, Edvard Norton, Vilijem Defo, Džejson Švarcman, Metju Amalrik… Ovaj put tu su i Frensis Mekdormand, Timoti Šalame, Elizabet Mos, Benisio del Toro, Anđelika Hjuston, Kristof Valc i mnogi drugi poznati likovi koji (i) ovom prilikom tumače totalno oneobičene likove: od novinara i urednika izmišljenog američkog magazina u nekom (imaginarnom) francuskom gradiću do dilera umjetničkim djelima i samog umjetnika iza rešetaka... Film je, kako autor kaže, ljubavno pismo novinarima odnosno novinarstvu, i dotiče se stvarnosti jednim svojim dijelom, ali najvećim je –očito – igralište za osebujno izmaštane prizore, situacije i ličnosti koji kao da pokušavaju da učine ljepšim, vedrijim i šarenijim crno-bijeli svijet koji nas okružuje. Sasvim sigurno još jedno dražesno djelo voljenog američkog sineaste, koje već na prvi pogled oduševljava fanove (glumačkim kreacijama, bojama i kompozicijom kadrova, kostimima i dizajnom enterijera et cetera et cetera...), a potencijalno i jedan od najljepših filmova nastupajuće godine -ne samo zbog pomenutih elemenata…
“Parazit” je osvojio Oskara za najbolji film, za film koji nije na engleskom jeziku, za najbolji originalni scenario i za režiju. Film južnokorejskog filmskog majstora Bong Džun Hoa jeste bio jedan od favorita, ali je neočekivano trijumfovao u tri ključne kategorije, i očekivano van engleskog govornog područja. Pobjeda je apsolutno zaslužena - u pitanju je narativno slojevita, dubinska analiza klasnog raslojavanja, tema koja je itekako aktuelna, ostvarena na originalan, vizuelno impresivan i izuzetno sinematičan način, sa smiješanim elementima psihološke i socijalne drame, satirične komedije, ali isto tako i horora, sve sa maestralnim glumačkim ansamblom od kojih su skoro svi akteri mogli biti nominovani, ali nisu.
