Pred prestojeću turneju Džej Meskis (J. Mascis) je obradio prvi hit Toma Petija, sa njegovog klasičnog albuma “Damn the Torpedoes” iz 1979. godine. Jednu od pjesama sa pomenutog albuma koje su Petija učinile rok ikonom, u proljeće 2019. godine, slušamo u verziji koja zvuči kao B strana Meskisovog matičnog benda Dinosaur Jr. ubjedljivo transformisanu u numeru prepoznatljivog stila kultnog američkog sastava, odnosno njegovog hipertalentovanog frontmena.
Jedan od najboljih garažnih gitarista nije propustio priliku da izvede kratki, distorzirano-rafinirani solo, što često čini i sa svojim bendom i kao solista, uz svedeniji aranžman i naravno produkciju. Vrlo je moguće da Meskis svira sve instrumente, kao što to obično radi na solo projektima, a nema sumnje da je ovo njegova standardna (pseudo)letargična interpretacija.
Početak proljeća pobudio je kreativne sokove i probudio uspavane duhove regionalnih muzičara, ali i mladih režisera i režiserki: u vrlo kratkom periodu prezentovana je nekolicina vrlo dobrih ili čak izuzetnih muzičkih spotova, počev od onog za aktuelni singl benda Ana &The Changes o kojem smo već pisali, do ovih šest koje smo izdvojili između ostalih dostupnih u poslednjih petnaestak dana, ne ovoliko estetski, idejno ili zanatski uspjelih i uvjerljivih. Među odabranim su najmanje dva, ili tri, koja će se najvjerovatnije naći u izboru za najbolje regionalne spotove godine, a ono što je još važnije jeste činjenica da se na srodnoj listi mogu naći tri ili čak četiri pjesme, toliko trenutno ima kvaliteta na nezavisnoj muzičkoj sceni. A povrh svega Eva Braun ima novu pjesmu!
Nikšićki festival, čiju esencijalnost i milozvučje upisuju u svoju istoriju zidine stare tvrđave, upravo je objavio prva gostujuća imena. Bedem fest je na neki neobjašnjiv način postao festival kome se nikako ne može uhvatiti nit kad je u pitanju izbor izvođača, te ponekad malo zbunjujuća kombinacija žanrova, koji nerijetko već izlaze iz andergraunda, iako je prvih godina to bilo izričito pravilo, tek na licu mjesta dobije svoju povezanost. Ako je i labava, a nekako se uklopi. Podijeljenost publike po programima je prešla u naviku, a opet, i miješanje publike je prešlo na neki zadovoljavajući nivo. Iz organizatorskog tima su i ranije tvrdili da se ne radi toliko o omasovljavanju, koliko o afinitetima organizatora i atraktivnosti programa, pa u tom smislu svake godine imamo i neobične, i slavne, i grubo probuđene iz zimskog sna bendove i izvođače, a naravno, ona najodanija ekipa koja se sjeća i festivalskih početaka ima svoje muzičke sate u kojima se duh nezaboravljenih dana pretvara u nove nezaboravljenosti.
Posle nestvarne, po mnogo čemu nedostižne uloge neprežaljenog Hit Ledžera, od prije punih deset godina, teško je zamisliti bilo koga kako tumači lik legendarnog Džokera. Ipak, upravo je Hoakin Finiks jedan od rijetkih glumaca današnjice koji može da ga naslijedi, te kako u trejleru vidimo on zaista djeluje veoma uvjerljivo i samosvojno u ulozi slavnog negativca iz strip serijala i spektakularnih filmskih franšiza.
Bubanj i zaglušujuća i upozoravajuća gitarska dobrodošlica na pragu koračnice uvode u nešto sumorno, a čim asocira na ritam koračanja, možemo naslutiti problematiku mase. Ta masa, to može biti bilo ko od lirskih i ne baš lirskih nas, to su svi koji se plaše nepoznatog, koji u strahopoštovanju prebacuju odgovornost s one strane 'kutije', i drže se jedni drugih iz potrebe. Novi singl dvojca Seine „Nebo“ nije samo tek neka nova epizoda nenapisane sage o strahu, zatucanosti i neznanju, iako nam je motivacija poznata; ovdje imamo prst uperen prema nečemu što je iznad nas dok su nam kosti duboko u 'komforu' tvrdog tla, urođene spontanosti kojom se uvijek pridržavamo za plotove, dok se pokrivamo po glavama gospodareći zidovima, zadovoljno, jer smo se sakrili od nevidljivih neprijatelja naše svjesnosti, ali muzički toliko slikovito da ostavi bez daha prije nego smo uopšte stigli da udahnemo.
Urnebesna zombi komedija sa elementima slešera nije baš film koji smo očekivali od Džima Džarmuša, ali prvi zvanični trejler nudi nam upravo to – nešto potpuno drugačije od njegovog pretposlednjeg igranog filma “Samo ljubavnici opstaju”. Očito ne na tragu tog metafizičkog vampirskog masterpisa, nego sasvim raspojasanog rediteljskog rukopisa, poprilično u pretjerivanju, poigravanju sa klišeima popularnog podžanra, u čemu mu svesrdno pomaže dobitna glumačka postava: Bil Marej, Adam Drajver i Kloi Sevinji, u policijskim uniformama sa jedne strane, zatim Tilda Svinton, Stiv Bušemi i Deni Glover, te Igi Pop i Tom Vejts kao zombi prikaze... Podsjetimo da je potonji glumac, a prije svega kultni kantautor, igrao u Džarmušovom ranom klasiku “Pod udarom zakona”, da je Igi, i to takođe kao sporedni lik, briljirao u (metafizičkom) vesternu “Mrtav čovjek”, Tilda nas je impresionirala (po ko zna koji put) u prvopomenutom vampirskom filmu, a Drajver oduševio u prethodnom ostvarenju- predivnom “Patersonu”…
Pošto je Džarmuš poznat po izuzetnom radu sa glumcima, a isto tako po inteligentnom, najčešće suptilnom humoru kome je dopustio da “eksplodira” u par navrata - najbolji primjer je središnji dio presmiješnog omnibusa “Noć na zemlji” - to bi značilo da sa velikim nestrpljenjem čekamo sredinu juna kada će “Mrtvi ne umiru” (još uvijek nezvaničan prevod) biti prikazan u bioskopima. Vrhunski saundtrek se, dabome, podrazumijeva, a pored pomenutih muzičara u novom filmu se pojavljuju i njhove kolege Stardžil Simpson i Selena Gomez, kao dodatna atrakcija za (američku) publiku.
