Singlovi
Uvodni singl sa albuma simboličnog naziva "Resistance is Futile" članovi čuvenog velškog benda najavljuju kao “sestru iz Evrope” njihove ikoničke (ostrvske) pjesme "Motorcycle Emptiness”, koja je obilježila ne samo debi izdanje iz 1992. godine nego je i jedan od epohalnih singlova cijele te dekade. Tu analogiju trebalo bi prihvatiti samo uslovno, jer je razumljivo da “International Blue” nema tako genijalne gitare, ali prljaviji zvuk u to vrijeme više punk-rock sastava, očigledno zaslugom nestalog Ričija Edvardsa, vremenom je evoluirao u melodični pop-rock izrastao upravo iz pomenute, možda i najbolje njihove kompozicije, pa u tom pogledu većina numera koje su napisali na i posle albuma “Everything Must Go” jeste sestrinska ili bratska…
Video takođe vodi dijalog sa spotom za "Motorcycle Emptiness”, inače snimanim u Japanu, a naslov ove numere odnosi se na nijansu plave svojevremeno nazvane “internacionalna Klajnova plava”, što je boja koju je “patentirao” francuski likovni umjetnik Iv Klajn, poznat po svojim monohromatskim plavim platnima. Pogledajte sjajno montiran spot koji ima u sebi nešto od Klajnovog minimalističkog vizuelnog izraza, dok muzički samo polazi od ideje na koju se referiše i kroz okean pop produkcije samouvjereno plovi sve do osjećanja koje nam članovi benda Manic Street Preachers približavaju preciznim imenom - widescreen melancholia.
Kako pisati o p(j)esmi koja ushićuje i istovremeno minuciozno plete mrežu melanholije? Šta je uostalom Sreća, San, koliko uopšte ima lica Ljubavi?
Novi novogodišnji singl kultne beogradske grupe -čija je jedina konstanta Ognjenka Lakićević- zvuči omamljujuće, tako tanano a aražmanski slojevito, u isti mah neodoljivo prijatno i takođe sanjivo, kao poljubac u snu, ali na tvrdom jastuku.
U muzičkoj ravni bogata i maštovita upotreba instrumenata vrhunac vjerovatno postiže galantnim gitarskim rifom Nikole Berčeka, koji kao da se ponavlja premalo puta eto toliko obuzima slušaoca, ali ono što potpuno razoružava jesu čarobni ženski vokali (svi drugi epiteti bili bi eufemizmi) - Olje koja je i napisala tekst, ali i Une Gašić u suptilnoj pratnji, sa stihovima koji su kontrast onima koje pjeva Lakićevićka.
Možda najljepši singl benda Autopark koji nas tako rijetko, poslednjih godina samo uoči Nove godine obraduje studijskim snimcima, a još rjeđe priređuje koncerte, što čini ovaj neopisivi šestominutni užitak još dragocjenijim… Jer, kako opisati sva osjećanja i stanja koja u slušaocu "Biti srećan pa šta" proizvodi, kad je jedna pjesma insert iz sna, djelić tj. više parčića ljubavi, te jedan dobar komad života koji se ne prepričava – već proživljava…
Duh otmjene novogodišnje čarolije donosi u naše domove nova kompozicija Džonija Grinvuda, proslavljenog gitariste grupe Radiohead, možda najznačajnijeg rock benda današnjice, ali renomiranog i kao filmskog kompozitora. Još od remek-djela “Biće krvi” traje njegova saradnja sa rediteljem Polom Tomasom Andersonom, sa kojim je mogući kreativni vrhunac ostvario upravo na aktuelnom, četvrtom zajedničkom projektu, a koji može biti i poslednja uloga Danijela Dej Luisa.
Seriozna klavirska elegancija i produhovljena melodija, nježna kao ples leptira, produbljene su toplinom umirujućih gudača tako da se "House Of Woodcock” doima kao dah davno prošlih, kostimiranih vremena. To će reći idealna zvučna kulisa za “Phantom Thread” smješten u period pedesetih godina prošlog vijeka, film u kojem kostimi igraju važnu ulogu, gotovo kao i originalno komponovana muzika - jer je reditelj koristi u tri četvrtine filma! Očito nije uspio da joj odoli, baš kao ni Udruženje stranih novinara Holivuda koji su nominovali cio soundtrack za Zlatni globus, a isti će sasvim sigurno ući i u pet nominovanih za Oskara (trenutno je na proširenom spisku među 140 kandidata), što i nije bilo teško predvidjeti.
Kada preslušate kompoziciju prisjetite se albuma "Pablo Honey" pa ćete uvidjeti koliko je sazreo gospodin Grinvud, koji od savremene klasične muzike rado sluša Šostakoviča, Ligetija i Pendereckog, a sa potonjim je i sarađivao.
Svilen i sugestivan glas, stav džentlemena, sentimentalna atmosfera s jazzy gitarom kao usamljenim instrumentom od kojeg sve počinje i sa kojim se sve završava (ali ne zaboravimo na vokal koji je oduvijek bio najuzvišeniji od svih instrumenata), uticaj džez šansonjera, koliko muških toliko i ženskih, natruhe Skota Volkera i njegovih melanholičnih, manje dramatičnih pjesama, na trenutke i senzibilnost na tragu naprežaljenog Džefa Baklija, coolerska crooner-ska estetika – sve su to elementi koji smiješani čine romantični koktel jedne jedine numere, uvodnog singla debitantskog albuma kantautora čiji je pseudonim Gentleman. Iza njega se skrio Marko Lucijan Hraščanec, multiinstrumentalista i stalni član (super)benda Moskau, koji planira da svoj solo album objavi u februaru, mjesecu ljubavi. Početkom sledeće godine, dakle, saznaćemo da li je riječ o nizu pjesama koje proširuju paletu iz uvodne rečenice, iako su pobrojani činioci dovoljni da se ispuni debi o kojem bi se moglo puno pisati i u njemu uživati.
U međuvremenu,ne prestajemo da vrtimo uvodni song, a isti je još početkom godine natuknut intrigantnim teaserom. Album u najavi takođe je dobio upečatljivu, kratku video najavu koju su osmislili autor i Dinko Šimac, inače reditelj spota kojim se Gentleman premijerno predstavlja – kao solista.
