Singlovi
"Kuća sjećanja" novi je singl grupe Urban&4 koju predvodi jedan od najimpresivnijih interpretatora iz regije, a ekipa iskusnih muzičara za ovu priliku ojačana je prisustvom maestra Nikše Bratoša koji je znalački aranžirao pjesmu o prošlosti od koje se uvijek teško otrgnuti. Dodamo li tome uobičajeno snažnu emociju koji Urban u svom glasu, i stavu, emituje, eto još jedne upečatljive numere koja govori o ljubavi, ali i o pepelu koji ostaje, teretu koji nosimo sa sobom kraće ili duže vrijeme nakon što ona umine...
Navikli smo na iznenađenja od Ramba Amadeusa, ali jednu prefinjenu, prekaljenu a toplu, neoromantičnu baladu nismo baš očekivali od velikog šoumena i “kumašina turbo folk muzike”. U svom veoma raznovrsnom, intrigirajućem muzičkom opusu koji se kretao od alternativnog (mahom rok) zvuka do eksperimenata sa elektronikom za potrebe pozorišne predstave, do beskompromisnog džeza na poslednjim studijskim albumima, Rambo je išao putem kojim se rjeđe ide, ne obazirući se na trendove i ukuse publike. Čak i za kontroverzni nastup na izvikanoj “Pjesmi Evrovizije” bio je pripremio nešto drugačije, ne zanemarujući sopstvene, nezanemarljive hit potencijale koje bi povremeno, al samo povremeno "prodžarao" u samom sebi, snimivši i nekolicinu velikih (ne tek parodičnih, nego i melodičnih) hitova u proteklim dekadama.
Tokom tri prethodne sedmice Bitipatibi je, u izmijenjenoj i proširenoj postavi, proširio granice svog muzičkog izraza, odnosno učinila je to jedna od najzanimljivijih domaćih autorki (čitaj: autora) na alternativnoj rock (i pop) sceni čiji se poslednje ostvarenje Lešnici divlji 2 našlo na samom vrhu najboljih regionalnih albuma prošle godine, ne samo po izboru Stereo Art magazina.
Unina poezija otvorila je široko latice svojih stihova, poetske slike nisu više tek impresionističke, neodoljive konture, sada su i teksture tih slika pa čak i čitave narativne niti – posebno u hitičnoj pjesmi “Pola deset” - jasno iscrtane, toliko da bi sve eksplicitniji rukopis mogao s malo truda da postane mainsream – u nekom alternativnom popkulturnom kosmosu… A u isti mah zvučna slika se potpuno rascvjetala, produbila u nekoliko paralelnih (mikro)tokova, svirka je mnogo energičnija te ta razbuđena dinamika, sa gitarom u svakoj pjesmi i saksofonom koji znatno obogaćuje aranžmane, unosi optimizam u inače melanhkoličnu poetiku benda. Ritam sekcija je takođe porasla po zamahu i poprilično očvrsla u izvedbi, posebno baščina.
Čini se da je za Vedrana Đurasovića, talentovanog muzičara iz Nikšića, koji je tokom godina bio klavijaturista mnogih cover i na brzinu skupljenih bendova, sve krenulo dobrom trakom onog trenutka kad je dao na volju svom glasu i fokusirao se na gitaru. Posvetio se autorskom radu, i sa dva izuzetna singla u demo verzijama, učinio da se njegov album „Corner of my mind“, kojim koordinira iz Švedske u kojoj trenutno živi i stvara, čeka s nestrpljenjem.
Priča se nastavila nekoliko godina kasnije. Konačno se pojavio i prvi zvanični singl, „Tell Me All“, pjesma u kojoj dominira gitarska suprotstavljenost prazninama, koja će se simbolično razbiti dvojinom prije prvog refrena. Na planu usamljenosti ovo dvoglasje zapravo nije most koji spaja dvije duše, već se manifestuje kao eho, kao da se odbijaju emocije ili odsustvo istih u sudaru dva magnetna polja, u sudaru jedne iste zajedničke pogrešnosti, i onog raskršća na kom stoje dva lica koja se gledaju bez daha.
