Vodeći britanski i američki mediji prenijeli su vijest o smrti Marka Lanegana, jednog od trubadura čiji trag u istoriji rok muzike ostaje duboko urezan, kako u sklopu kultne grupe Screaming Trees (koja je počela sredinom osamdesetih i zapravo nikada nije dobila zasluženo priznanje, iako su bili jedan od ključnih faktora sa čuvene Sijetl scene), tako i versatilne solo karijere i zaista brojnih saradnji sa raznim muzičarima i bendovima.

Iz perioda rada sa ST izdvajaju se albumi “Sweet oblivion” i “Dust”, kao i kompilacije snimaka s kraja osamdesetih i prve polovine devedesetih godina, koje su proveli na nezasluženoj margini, uprkos činjenici da su mnogi njihovi ispisnici postigli izuzetan, zaslužen komercijalni uspjeh, poput Markovih pajtosa Kobejna i Novoselića sa kojima je sarađivao na prvoj solo ploči.

Izvanredan kao kantautor, Mark Lanegan potpisuje niz fascinantnih, apartnih, nerijetko antologijskih albuma, među kojima su najposebniji “Whiskey for The Holy Ghost”, “Field Songs”, “Blues Funeral”, a neodoljivi biseri su dva LP albuma i EP snimljeni u saradnji sa Izobel Kembel, na kojima je pomenuta kantautorka iskoristila Markov glas kao savršen kontrapunkt...

Svojim hrapavim, nikotinom i viskijem ispijenim vokalom, Lanegan je bivao prepoznatljiv interpretator iz prve, ali ne bi trebalo zanemariti njegove singer-songrajterske sposobnosti čije izvorište valja tražiti u bluzu. Što pažljivije preslušavate njegove solo radove, to je evidentnija glasnoća i jasnoća jednog po mnogo čemu posebnog autorskog glasa.

Laneganov glas, pak, upotrebili su efektno brojni bendovi, počev od Queens of the Stone Age kojima je gostovao ne nekoliko (ponajboljih) albuma, do saradnje sa Gregom Dalijem u zajedničkom projektu Twilight Singers, koja je potom evoluirala u bend Gutter Twins. Pjevali su mračne pjesme iz utrobe, iz dubine duše, nalik Laneganovoj poetici i temama kojima se bavio na sopstvenim albumima. Ostaje utisak da je skoro svaka pjesma, bilo Markova autorska, koautorska ili prosto izvedena, bila svojevrsno putešestvije ka iskupljenju...

U autobiografskoj prozi objavljenoj 2020. godine opisao je tešku i dugotrajnu borbu sa ovisnošću o drogama, kao i druge intimne ožiljke iznikle iz svakojakog ličnog iskustva, a u knjizi "Đavo u komi" i višemjesečnu borbu sa koronavirusom od koje je umalo umro prošle godine. Uzrok njegove iznenadne smrti još uvijek nije poznat.

Nakon pandemijske oskudice počinju da pristižu neki ljepši dani za filmofile, i najave za potencijalne bisoskopske hitove. To će sasvim sigurno biti visokobudžetni, već na prvi pogled (vizuelno) impresivni filmovi Baza Larmana i Džordana Pila, a arthaus kina i naravno festivali mogu samo računati na još jedan od naslova iz sve jače savremene bugarske filmografije. Ako nekog zanima, uzgred pominjemo da se pojavio i trejler za najnoviji erotski triler Edrijena Lina, čiji su glavni aduti sve popularnija Ana de Armas i Ben Aflek u naizgled drukčijem izdanju.

Sinoćnji koncert u beogradskom Domu omladine bio je prilika da dio fanova, kojih nije mali broj, nakon dužeg vremena uživo uživa u pjesmama bečejskog benda Eva Braun. Pored mnogih hitova koji su obilježili muziku prethodne, evo već skoro tri decenije, izveli su i najnoviji singl, premijerno predstavljen prošle sedmice.

“Ti si sve” je još jedna l(ij)epa ljubavna numera Gorana Vasovića, u stihovima direktna, najiskrenije romantična, sentimentalna ali odmjerena. Povrh toga orkestrirana i poletna, samo što ne poleti na krilima Ljubavi. Sadrži i stih “vrati me u osamdesete”, što naravno nije potrebno dodatno pojašnjavati. Šezdesete i osamdesete bile su i ostale inspiracija, za svaki relevantan pop sastav. Uostalom, posle tih, za mnoge mitskih osamdesetih, nije bilo previše velikih pop bendova: u suštini pored neprežaljenog Vlade Divljana i njegovog stars sastava, Eva Braun je vjerovatno najznačajniji, najvoljeniji i – najdugovječniji.

Najveći broj nominacija za najprestižniju filmsku nagradu ima već mnogostruko nagrađivani film „Šape pasje“ (Power of the Dog) u produkciji Netfliksa, ukupno 12,  među kojima su i one najvažnije nominacije: za najbolji film, za režiju Džejn Kempion, za adaptirani scenario (koji takođe potpisuje novozelandska filmska autorka), glavnog glumca (Benedikt Kamberbarč) i čak dvije nominacije za sporednog glumca (Džesi Plimons, kao i veliki favorit Kodi Smit Mekfi), zatim za sporednu glumicu koju je zaslužila Kirsten Danst, najboljeg snimatelja (Ari Vegner), filmsku muziku koju je komponovao Džoni Grinvud i scenografiju...

Sasvim je sigurno da će Kempion podići barem jednu statuu američke Akademije filmske umjetnosti i nauke, a za najbolju režiju takmiči se sa Kenetom Branom, Polom Tomasom Andersonom, Stivenom Spilbergom i Rijusuke Hamagučijem. Hamagučijev film „Povezi me" (Drive My Car) dobio je nominaciju u kategoriji najbolji film, a tu su još pomenuto ostvarenje Džejn Kempion, zatim Branin „Belfast“ , Andersonova „Pica od sladića“, potom „Ne gledaj gore“ Adama Mekeja, „CODA“, „Ulica noćnih mora“ u režiji Giljerma del Toroa (koji još uvijek možete pogledati u bioskopima), zatim „Kralj Ričard“ i „Dina“. SF kino hit Denija Vilneva dobio je čak 10 nominacija. Slijede Spilbergova verzija „Priče sa zapadne strane“ i film o odrastanju Keneta Brane i njegovom rodnom Belfastu, sa po 7 nominacija... Prije samo nekoliko dana objavljene su i nominacije za BAFTA nagrade, a Britanska filmska akademija ima slične (ključne) favorite: "Belfast" je skupio šest nominacija, "Šape pasje" osam a "Dina" čak jedanaest nominacija. Za razliku od britanske, članovi američke Akademije nisu dali dovoljno glasova Lejdi Gagi, što pojedini mediji ističu kao iznenađenje.

Jedan od beskompromisnih aktera alternativne scene, u SFRJ i nakon nje, preminuo je 4. februara, posle duže i teške bolesti, javili su brojni mediji. Jedan je od osnivača bluz-rok grupe Buldožer, onih koji su pljunuli istinu u oči u vrijeme kada se tek naslućivalo neko “novo vrijeme” koje će uslijediti, jedan dio publike šokirajući a fanove oduševljavajući žestoko satiričnim stihovima, skoro bez premca na našem podneblju. U pomenutom bendu Marko Brecelj je proveo četiri godine, počev od 1975. kada snimaju antologijski debi “Pljuni istini u oči”, jedan od najvažnijih albuma jugoslovenske rok scene. Kao pjevač i kompozitor, sa kolegama iz te slavne slovenačke, progresivne muzičke trupe, kreira i vanserijski, u to vrijeme kontroverzni album “Zabranjeno plakatirati” (1977.), te muziku za film “Živi bili pa vidjeli” dvije godine kasnije, a posebne priče se pripovjedaju o njihovim u najmanju ruku neobičnim scenskim nastupima.