Recenzije
Zbilja, zašto je svaka pjesma o parama?
Pjesma „Nebo“ je bila odličan uvod u jedan refleksivno psihodelični ‘roman’ o ljudima koji obitavaju u svojim kutijama bez rizika da će unutar zidova izrasti drvo spoznaje, o ljudima koji bježe od znanja, i u svojim zatvorenim umovima grade svjetove po mjeri, svjetove nedodirljive, u kojima ne mora ni da se osjeća više od onoga što je propisano običajima. A onda na albumu „22“, novom čedu zagrebačke ekipe Seine, nižu se pjesme o parama.
Zbilja, otkud pare, zašto toliko para? Da je bar ona pitomija, glamuroznija riječ: novac. Ali 'pare' zvuče kao donji sloj primitivizma okićen prljavštinom svih neopranih ruku svijeta. Ali nije u tome stvar.
Najprije je ličilo na uvod u destruktivnu depresiju; bilo je tu dosta usamljenosti u melodijskim rješenjima, ali taj otok je ubrzo dobio etiketu „naš“, album se, uostalom, zove „Dva“, i nova verzija usamljenosti u dvojini je postala cilj, a melanholija je sve više ličila na smirenost i ušuškanost. Vrlo čudna igra emotivnog sažimanja s pjesmama u kojima se prepoznajem tek djelimično, u kojima sam samo gost.
Ta uvodna realizacija uvlačenja u lirske ljude koji poželimo biti ( „Om“) se nastavlja i u naslovnoj pjesmi koja obitava u ćošku poznatog doma, u polutami života gdje s novom zrelošću preispitivanja po automatizmu obuzimaju zdrav razum. Gracinova sposobnost da zvuče dosta ravnolinijski i njegov glas i njegova gitara, u simboličkom smislu oslikava granice nekretanja. Zvučni sloj koji kao da je u prostoru plafona je neki nedodirljivi svijet. 'To više nisam ja' nije samo sazrijevanje. To je odricanje od izvornog značenja samoće, to je pjesničko umiranje usamljenika i rađanje porodice.
Dođe mi tako sin jednog dana i kaže: ćale, jesi l’ čuo Bohemiju? Odlični su. Ja reko’: jesam, kako nisam, ovo im je drugi album… interesantni su, al’ meni vuku na Bitlse. Ma kakvi Bitlsi, evo slušaj (pušta na Jutjubu na TV-u spot „Pomozi si sebi“), samo sam ovo čuo, super je – muzika je amerikana a vokali ex-Yu rok, suluda kombinacija, al’ radi! I tu mi krenemo priču o drugim temama, a YouTube algoritam nastavlja dalje sa Barcelona Gipsy Balkan Orchestra, pa Queen „Love Of My Life + Bohemian Rhapsody“, sledi The Dead South, ultrapopularni kanadski blugras bend, pa BB King i Erik Klepton, pa Natalia Lafourcade, meksička pevačica… možda algoritam nije savršeno precizan, ali mogla bi se naći trunka od svega toga u Bohemijinoj muzici. Tu je negde i Veliki Prezir, jer sniman je kod Telčera u Vrbasu, i ovaj i prvi album. Ostajem pri tome da su tu i Bitlsi.
Izuzetno mi je drago što Katarina Pejak dobija odlične kritike za svoj novi album u Americi - kolevci bluza. Sasvim zasluženo, jer ona je uspela ono što je malo kojem studentu Berkli koledža pošlo za rukom - i posle školovanja na njemu sačuvala je srce i dušu u svojoj muzici. Uspela je u još nečemu - da dobije priznanje za svoj rad i od kritike i od publike, bar ako je suditi po visokom plasmanu albuma na aktuelnim američkim bluz top listama.
Znači, može se u tipično američkom žanru uspeti u Americi (nije više Ana Popović izuzetak koji potvrđuje pravilo), znači može se i svirajući bluz uzeti dva boda u gostima! S druge strane, taj uspeh nije baš naročito propraćen u domaćim mejnstrim medijima, kao da se tako nešto našim muzičarima događa svaki dan. Domaći mediji koji se sporadično bave rokom i srodnim žanrovima više vole da kukaju kako je nekad muzika bila dobra a sad uopšte ne postoji. Album Katarine Pejak je dokaz da je takvo mišljenje daleko od istine. Retko ko sa ovih prostora se može pohvaliti da je dobio recenziju u jednom od najrelevantnijih internet portala koji se bavi muzikom -All Music Guide- i to iz pera njihovog valjda najboljeg kritičara Toma Jureka koji ga je ocenio visokom ocenom.
